loading

‘Karina’

by Inge Henneman

Close-up
‘Karina’
Wilfried Vandenhove
De portretserie van ‘Karina'’en haar familie is het sluitstuk van Wilfried Vandenhoves (België, 1970) ontluisterende documentaire serie over – en met – een gemeenschap van kinderen die overleven in de straten van Mexico-stad, waar de fotograaf zelf nu al meer dan vijf jaar leeft en werkt.
De heldere sequens van portretten van Karina en haar moeder, haar zus en dochters, haar man en schoonfamilie vormt eigenlijk een tegenbeeld, opgeladen door het contrast met het andere corpus van Vandenhoves foto’s, die wél de verborgen, keiharde realiteit van het milieu van de straatkinderen in beeld brengen. Het verwoestend verval van de omgeving, het lichaam en het sociale weefsel. De ex-biotoop van Karina, die in haar vorig leven een van de straatkinderen was die Wilfried Vandenhove leerde kennen.
Maar uiteindelijk kan je deze polaroids ook beschouwen als een nulpunt, dat anticipeert op een nieuw leven, waartoe de basis gelegd is, maar dat nog grotendeels onbekend en te veroveren terrein blijft. Wilfried Vandenhove ensceneert dan ook in zijn portretten een vorm van geheugenverlies; elk spoor dat aan die allesoverheersende context van het negatieve, in welke betekenis ook herinnert, is weggelaten.
De polaroidcamera met haar relatief inferieure mechaniek die op haar best een spectrum van artificiële, onstabiele kleuren en diffuus licht kan produceren, is essentieel voor Vandenhoves fotografische beeldtaal.
Het gebruik ervan is misleidend eenvoudig, vond Walker Evans, die de laatste creatieve maanden van zijn leven uitsluitend met een Polaroidcamera, die hij ‘the toy’ noemde, heeft gewerkt. ‘De polaroidcamera herleidt alles tot het niveau van je verstand en gevoel. Daarom interesseert het medium me enorm omdat ik voel dat als je bepaalde zaken in je hoofd hebt, dit het instrument is dat het zal testen. Het verdomde ding doet alles waarop je aandacht gericht is. Je moet eerst echt iets weten alvorens je de camera ergens kan op richten. Je moet weten wat je aandacht trekt, en waarom – zelfs als dit alles instinctief gebeurt.’ (Walker Evans, Polaroids, Scalo, zd)
Het is dan ook de kwaliteit van Vandenhoves ‘brain and taste’ die van deze portretreeks een ‘juist’ statement maakt over de overlevingsstrijd van de daklozen in deze wereld, zonder enig decorum, spektakel of pretentie. Wat treft in deze polaroids, die genomen werden vanuit de onderbuik, is de visuele en expressieve kracht van een bedachtzaam en tegelijk instinctief observeren.
Inge Henneman
< back
<< homepage